Το "Καφέ της Χαράς" προβλήθηκε πρώτη φορά το 2003 από τον ΑΝΤ1 και έκανε μεγάλη επιτυχία, πράγμα που αποδεικνύεται και από το γεγονός πως συνεχίστηκε και δεύτερη σεζόν.
Λοιπόν εδώ ο Ρώμας κατάφερε να πραγματοποιήσει το απραγματοποίητο, να καταφέρει το ακατόρθωτο, να διανοηθεί το αδιανόητο κλπ κλπ. Ο δήμαρχος Πώποτας, εκτός από αντιγραφή του προέδρου του χωριού του "Chocolat", ήταν και αντιγραφή του Κατακουζηνού απ' το "Κωνσταντίνου και Ελένης"! Δηλαδή, εκτός από ήδη υπάρχον έργο άλλου δημιουργού, αναπαρήγαγε και τον ίδιο του τον εαυτό! Καταλαβαίνετε λοιπόν πως το "Καφέ της Χαράς" καταλαμβάνει μία από τις πρώτες, τις αξιότιμες θέσεις στο Κλεπτολόγιον.
Ο δήμαρχος του "Καφέ" ήταν στριμμένος, αντιπαθητικός, απόλυτος, αυταρχικός, παλιομοδίτης, συντηρητικός, με γυαλιά και απωθημένα. Δηλαδή ό,τι ακριβώς ήταν και ο Κατακουζηνός κανά πέντε χρόνια πριν! Απίστευτο;
Στην περίπτωση του Πώποτα, ο ήρωάς μας είναι πιστή αντιγραφή του ήρωα του προϋπάρχοντος έργου (του "Chocolat" δηλαδή): είναι ο ηγέτης της κοινότητας, έχει συντηρητικές αρχές, φυλάει κρυμμένο ένα τεράστιο μυστικό σχετικά με τη σύζυγό του που τον εγκατέλειψε...
Α! Sorry! Ο Πώποτας δεν έχει μουστάκι και φοράει γυαλιά.
Ε, ντάξει τότε, όχι και πιστή αντιγραφή...
Όσον αφορά το γενικό σενάριο (γιατί μέχρι τώρα μιλάμε για έναν μόνο ήρωα), η ιστορία του "Καφέ" έχει πάρει τις βάσεις της από την ιστορία του "Chocolat". Μια κατατρεγμένη πλην δυναμική γυναίκα και το εξώγαμο παιδί της μετακομίζουν σε ένα χωριό που βρίσκεται στα 100 μέτρα δεξιά μετά του διαόλου τη μάνα, που κρατάει πάντα τις οπισθοδρομικές αρχές του. Η δυναμική γυναίκα ανόιγει ένα δυναμικό καφέ (ή στην περίπτωση του "Chocolat", μια δυναμική chocolaterie) που κάνει δυναμική εντύπωση στο χωριό, είτε δυναμικά θετική είτε δυναμικά αρνητική.
Γυναίκα και κόρη πρέπει να αντιμετωπίσουν τον επίσης δυναμικό δήμαρχο, ο οποίος βλέπει το καινούργιο μαγαζί ως τόπο λατρείας του διαβόλου (αν και η μάνα της συγκεκριμένης υπόστασης βρίσκεται 100 μέτρα πιο πίσω, το είπαμε παραπάνω) και κάνει ό,τι μπορεί για να το αποβάλλει από το χωριό, μέχρι να πέσει και ο ίδιος στη γοητεία της ιδιοκτήτριας ή της σοκολάτας ή του φρεντουτσίνου.
Και τώρα που το θυμήθηκα. Η Χαρά έλεγε στον παπά ότι του 'φτιαξε "φρεντουτσίνο" ενώ κάθε φορά του πήγαινε freddo cappuccino.
Λαθάκι μήπως; Μάλλον.
Όπως και να χει... Η ιστορία δεν είναι αδιάφορη και έχει πλάκα, έστω και όταν τη βλέπεις μετά τον κινηματογράφο και στην TV. Προσωπικά, θεωρώ ότι το "Καφέ της Χαράς" δεν' κακό και το βλέπω το μεσημέρι στις επαναλήψεις καθώς ψαχουλεύω το PC ή μαγειρεύω. Μπορεί όμως να συμβαίνει αυτό επειδή ήμουν παιδί τότε και επειδή είδα το "Chocolat" μετά το "Καφέ".
Όσο για το "Chocolat", είναι πολύ όμορφη ταινία με πολύ νοσταλγικό ύφος. Σοκολατένια. Και του 2000 (ξέχασα να το αναφέρω πριν).
http://www.imdb.com/title/tt0241303/
http://www.imdb.com/title/tt0384745/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου