Κούνα Τα Πόδια Σου Και Αγάπα Με 4

Και εκεί που έλεγα πως δε θα μου ξανάρθει ιδέα... Τσουπ! Να τη πετιέται.

Σε μια στιγμή απίστευτης βαρεμάρας στις 4 τα ξημερώματα, ανοίγω την τηλεόραση στον ANT1 και πετυχαίνω διαφήμιση του "Steps".

Από παλαιοτάτων χρόνων ο κόσμος χορεύει, δηλαδή κουνάει το σώμα του ρυθμικά, συνήθως με τη συνοδεία μουσικής κλπ. Ο χορός πέρασε μέσα από τα χρόνια ως βασικό στοιχείο θρησκευτικών τελετών, ως καλλιτεχνικό μέσο έκφρασης, ως στοιχείο διασκέδασης κλπ.

Τα τελευταία χρόνια, υπάρχει μία τάση να συνδυάζουμε (ως ανθρωπότητα που δημιουργεί, πάντα) τον χορό με τις ιστορίες αγάπης, τις ιστορίες φτώχειας και κοινωνικής ανόδου και άλλα τέτοια γλυκανάλατα.

ΓΙΑΤΙ?

Κι αν δεν με πιστεύετε, ορίστε μερικοί ενδεικτικοί τίτλοι.

• Save The Last Dance
• Save The Last Dance 2
• Shall We Dance?
• Fame
• Dirty Dancing
• Dance With Me
• Saturday Night Fever
• West Side Story
• Step Up
• Step Up 2
• Step Up 3D
• Step Up 5D Mark II, 7D, 50D, 60D... Όχι, ξέφυγα.

Πάντως μόνο οι παραπάνω τίτλοι αρκούν. Δηλαδή μία ταινία κάθε δύο χρόνια να γίνεται, γέμισαν 22 χρόνια.

Όλες σχεδόν οι ταινίες αρχίζουν με πολλά γκομενάκια (άντρες-γυναίκες) που γράφονται σε σχολή χορού, και όσο προχωράνε τα μαθήματα, προχωράνε και τα παθήματα.

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ (ελληνικό κιόλας): Από το Steps του ΑΝΤ1 έχω παρακολουθήσει μόνο το πρώτο επεισόδιο. Εκεί μία καθηγήτρια φαίνεται πως είναι αλκοολική, ένας μαθητής είναι πάμφτωχος και μένει χωρίς λεφτά όταν ξαφνικά και για κανέναν λόγο, κάποιος του τα κλέβει όλα, και το καλύτερο: στο trailer του επόμενου επεισοδίου, ένας άλλος μαθητής μαθαίνει πως είναι πατέρας. Βρε LOL βρε. Πότε θα σταματήσουν να υπάρχουν οι σεναριογράφοι που γράφουν σενάρια με target group τους νέους 10-30 ενώ οι ίδιοι έχουν περάσει χρόνια το εν λόγω ηλικιακό group?

Εντάξει, ίσως οι ταινίες (και δε οι αμερικάνικες, που είναι και οι original του είδους) να μην έχουν τόση υπερβολή, όμως δεν παύει να γίνεται κουραστικό όλο αυτό το ξαναμασημένο πράγμα που βγαίνει κάθε δύο χρόνια.

Τα 'πα και ξαλάφρωσα. Χορεύουμε?

Coraline aka Alice/Pan's Labyrinth

Coraline: Μία ταινία stop motion του 2009 του Henry Selick, σκηνοθέτη του The Nightmare Before Christmas, μίας από τις πιο γνωστές ταινίες του Tim Burton (που λανθασμένα πολλοί νομίζουμε ότι είχε σκηνοθετήσει ο Tim Burton, ενώ στην ουσία ήταν το μόνο που δεν είχε κάνει όσον αφορά το εικαστικό αποτέλεσμα!).

Αλλιώς, το κορίτσι με τα μπλε μαλλιά (ποιος το σκέφτηκε αυτό;;;;)

SPOILER!
Η Coraline είναι ένα κορίτσι στην προεφηβεία που μετακομίζει με τους γονείς της στα λαγκάδια, κάτι που δεν της αρέσει καθόλου αρχικά. Οι γονείς της είναι συνεχώς απασχολημένοι με business και αυτό την κάνει να βαριέται ακόμα πιο πολύ. Η περιπέτεια αρχίζει όταν γνωρίζει τον Wyborne, ένα αγοράκι με τον οποίο πολύ σύντομα γίνεται φίλη. Η Coraline αποκτά μία κούκλα που της μοιάζει πολύ. Για να μην τα πολυλογούμε, αυτή η κούκλα αποδεικνύεται στο τέλος ότι είναι τα μάτια της Other-Mother (της άλλης μαμάς), που υπάρχει σε έναν παράλληλο κόσμο, στον οποίο η Coraline είχε πρόσβαση μέσω μιας μικρής πόρτας που την ημέρα ήταν χτισμένη και το βράδυ άνοιγε ένα διάδρομο προς τον παράλληλο αυτό κόσμο. Η Other-Mother αρχικά είναι η ιδανική version μαμάς για την Coraline, όμως όσο περνάει η ώρα φαίνεται όλο και περισσότερο ότι η καλή της συμπεριφορά είναι απλά ένα μέσο για να την προσεγγίσει και να της ράψει κουμπιά στα μάτια (να σημειωθεί πως όλοι οι χαρακτήρες στον παράλληλο κόσμο έχουν κουμπιά για μάτια). Στην τελική, η Other-Mother παίρνει μορφή αράχνης, η οποία προσπαθεί να φάει στην κυριολεξία την Coraline. Ευτυχώς, στο τέλος η Coraline γλιτώνει.

Το ξέρω, δεν ήταν η καλύτερη σύνοψη ταινίας που έχετε διαβάσει ποτέ.

Παρ' όλα αυτά, αυτοί που έχουν δει την ταινία θα καταλάβουν.

Λοιπόν, η ταινία έχει μία ευχάριστη ροή και το stop motion είναι πολύ ωραίο, και γενικά βλέπεται πολύ άνετα (και οι fans των ταινιών αλά Burton την περιμέναμε με ανυπομονησία).

ΟΜΩΣ.

Το σενάριο έχει δανειστεί πολλά στοιχεία από δύο ταινίες που μου έρχονται αυτή τη στιγμή στο μυαλό. Ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης Henry Selick μάλλον χρησιμοποίησε βασικά στοιχεία από την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων και τον Λαβύρινθο του Πάνα για να χτίσει το σενάριο της Coraline. Εκτός εάν το σφάλμα είναι του συγγραφέα, μιας και το Coraline είναι μεταφορά του ομώνυμου βιβλίου του Neil Gaiman στον κινηματογράφο. Πάντως κάποιος την έκανε την πατάτα!

Σημείωση πριν ξεκινήσουμε... Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων του Burton κυκλοφόρησε ένα χρόνο μετά το Coraline, αλλά χάριν ευκολίας θα την χρησιμοποιήσω στη σύγκριση, εννοώντας πάντα την κλασική ιστορία της Αλίκης που όλοι ξέρουμε.

Και ξεκινάμε.

Πρώτα απ' όλα,SPOILER!η μικρή πόρτα που οδηγεί στον φανταστικό κόσμο μου θυμίζει πάρα πολύ την πόρτα που ζωγράφιζε το κοριτσάκι στον Λαβύρινθο του Πάνα για να ξεφύγει από τη σκληρή της πραγματικότητα. Στη μία περίπτωση, αυτή της Coraline, η πόρτα υπήρχε, αλλά ήταν χτισμένη, οπότε στην πραγματικότητα - αυτή των "μεγάλων" - η πόρτα δεν οδηγούσε πουθενά. Στην άλλη περίπτωση, η πόρτα δεν υπήρχε καθόλου και το κοριτσάκι (του οποίου το όνομα SORRY αλλά μου διαφεύγει) τη ζωγράφιζε για να μπει στο δικό της μαγικό κόσμο. Κατά τη γνώμη μου, η ιδέα του Λαβύρινθου είναι αιώνες ανώτερη από την ιδέα της Coraline, αλλά ποιος χέστηκε τι νομίζω εγώ!

Μετά πάμε στο θέμα γάτα. Η CoralineSPOILER!πιάνει μία γάτα στην αρχή της ταινίας να την παρακολουθεί, και αυτή η γάτα μετατρέπεται από κανονικό αιλουροειδές σε αιλουροειδές που μιλάει στον παράλληλο κόσμο. Μωρέ κάπου έχω ξαναδεί γάτα να μιλάει. Oh yes. Στην Αλίκη. Ο Cheshire Cat της Αλίκης με τον γάτο της Coraline έχουν αρκετά κοινά, με βασικό στοιχείο τη μυστηριώδη φωνή και παρουσία τους.

Το ρόλο της γάτας (ή και των ποντικών στο Coraline) στον Λαβύρινθο διαδραματίζει ένα έντομο, το οποίο και βλέπουμε στην πολύ αρχή του έργου να παρακολουθεί το κορίτσι και αργότερα, μεταμορφωμένο σε ξωτικό, να την οδηγεί στο υπόγειο που βρίσκεται ο Fauno (ο Πάνας, δηλαδή, μόνο που ο Del Toro είχε διευκρινήσει πως ήταν ένας φαύνος και όχι συγκεκριμένα ο Πάνας).

Μιας και μπήκα στον κόπο να κοιτάξω, το κοριτσάκι στο Λαβύρινθο λέγεται Ofelia (σιγά το SPOILER!).

Γενικά, πάντως, αν δεν έχετε δει τον Λαβύρινθο του Πάνα ή/και το Coraline, δείτε τα. Η πρώτη είναι μία από τις αγαπημένες μου ταινίες, η δεύτερη πολύ ευχάριστη.

http://www.imdb.com/title/tt0327597/
http://www.imdb.com/title/tt0457430/
http://www.imdb.com/title/tt1014759/

Ποιος Μας Πιάνει aka Στο Παρά Πέντε

Εδώ δυσκολεύτηκα στην επιλογή μεταξύ "aka" και "vs", δεν ήξερα τι ταιριάζει καλύτερα. Νομίζω πως το aka είναι πιο κατάλληλο εφόσον και οι δύο σειρές είχαν τον ίδιο σκηνοθέτη!

To 2005 ξεκίνησε να προβάλλεται η "σειρά-φαινόμενο" στην ελληνική TV, το "Παρά Πέντε". Δεν χρειάζονται συστάσεις, νομίζω πως όλοι την ξέρουμε τη σειρά (και είναι μία από τις all-time αγαπημένες μου κωμωδίες). Χτύπησε τεράστιες τηλεθεάσεις, έπεσαν πολλά λεφτά και βγήκε μία πολύ καλή κωμωδία μετά από πάρα πολύ καιρό. Ο Καπουτζίδης έγινε όνομα, η TIM (τώρα WIND) έβγαλε λεφτά κλπ κλπ.

Το "Παρά Πέντε" τελείωσε το καλοκαίρι του 2007. Και εκεί που ήμουν σίγουρος πως "τέτοια σειρά δε θα ξαναβγεί"... ΤΣΟΥΠ!

Το 2008 άρχισε να προβάλλεται από το MEGA πάλι και με τον ίδιο σκηνοθέτη το "Ποιος Μας Πιάνει". Τέσσερις γυναίκες, άγνωστες μεταξύ τους, προσπαθούν να καταλάβουν τι τις ενώνει μέσω μίας περιπέτειας... ΟΥΦ. Το έχω ξαναδεί πριν δύο χρόνια.

Η βασική μου απορία είναι: δε βαρέθηκε ο σκηνοθέτης να κάνει κάτι σχεδόν ίδιο με το "Παρά Πέντε", με τις ίδιες σκηνοθετικές τεχνικές και με τόσες ομοιότητες σε σενάριο και ήρωες;

Το "Ποιος Μας Πιάνει" το έχω δει ελάχιστα σε κάτι επαναλήψεις πρόσφατα. Το πράγμα βρωμάει από μακριά.

Εννοώ...

Βλέπετε καμία ομοιότητα στις χαζές των δύο σειρών;
Μήπως ότι και οι δύο σειρές έχουν μια χαζή με μπουκλωτά μαλλιά;...

Α! Και....

Μήπως και εδώ υπάρχουν ομοιότητες;
Μήπως ότι και οι δύο σειρές έχουν μια λαϊκή, απλή γυναικούλα;

Μήπως ο σεναριογράφος του "Ποιος Μας Πιάνει" νόμιζε ότι θα κάνει την ίδια επιτυχία αν βασιστεί στο σενάριο του "Παρά Πέντε"; Μήπως τελικά δεν του πέτυχε; Αααααχαχαχα! FAIL!

Από τις πιο προφανείς αντιγραφές αυτή η περίπτωση. Αδιαμφισβήτητα!

Kerli aka LadyGagaBjorkBritneySpearsΦανήΔρακοπούλου

Το video τα λέει όλα.



Και αφού μελετήσετε καλά το video, πάμ' παρακάτω με υψίστου επιπέδου ανάλυση.

Το κοριτσάκι είναι από την Εσθονία (αν δεν απατώμαι - θα το έψαχνα στο Wikipedia αλλά σιγά τα ωά) και απ' ό,τι είχα διαβάσει πριν λίγο καιρό μπαρκάρει για καριέρα στο Αμέρικα.

Το συγκεκριμένο video αποτελείται από παραμυθένιες σεκάνς (πολύ καλό το videακι για τέτοιου βεληνεκούς τραγουδίστρια, κακά τα ψέματα) που δείχνουν το χαρακτήρα της καλλιτέχνιδος. Δηλαδή, κάτι μεταξύ Lady Gaga και Britney Spears και Bjork και λίγο από Tsifteteli.

Δηλαδή αν πάει στη Eurovision εκπροσωπόντας τη χώρα της του χρόνου, το προσεχές καλοκαίρι φοβάμαι πως θα κάνει πεταχτή στη Λάρισα μετά από ενδιαφέρον επιχειρηματία της νύχτας. Κοιτάχτε μόνο με τι χάρη το κουνάει το οπίσθιον από το 0:56 και για λίγα δευτερόλεπτα. Τύφλα να 'χει το "Θέλω να τα πιώ" της Φανής Δρακοπούλου (μετά από Google search αυτό το όνομα μου έβγαλε).

Παρ' όλα αυτά, το σκηνικό μετατρέπεται από bouzouklerie σε Νάρνια όταν τελειώνει το πρώτο ρεφραίν.

Μετά γίνεται Lady Gaga σε ένα πολύ πρωτότυπο κρεβάτι από βότσαλα.

Και στο 2:40 μπαίνει στο κομμάτι η Bjork σε ένα guest έκπληξη! Α. Όχι. Η Kerli είναι και πάλι, αλλά τώρα το παίζει Bjork.

Και στο τέλος βλέπουμε την Kerli σε ένα ροζ δωμάτιο που ταιριάζει με τα ξανθά της μαλλιά και με την ιδιοσυγκρασία της Britney Spears.

Για να πούμε και τα καλά πάντως, το τραγουδάκι δεν είναι αυτό που λες "χάλια" σε καμία περίπτωση (στο ρεφραίν μας τα χαλάει άσχημα) και η αισθητική του video πολύ καλή. Και έχω να δηλώσω πως μ' αρέσει αυτό:



Το οποίο μου θυμίζει αμυδρά ήχο από Archive για κάποιον ανεξήγητο λόγο (εξαίρεσε την ορχήστρα). Ντροπή μου!

Πάντως δε λες πως είναι καλλιτέχνης με χαρακτήρα, that's for sure.

Τατιάνα Στεφανίδου aka Patrick Jean

Τρανό παράδειγμα κακής αντιγραφής η επόμενη περίπτωση.

Αφού η Τάτι άλλαξε κανάλι και το μισό όνομα της εκπομπής της, είπε να βγάλει ένα πρωτότυπο trailer που θα κάνει αίσθηση. Έτσι όσοι τυχεροί προλάβαμε, είδαμε λίγο πριν την έναρξη της φετινής τηλεοπτικής σεζόν το ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟΝ trailer της εκπομπής "Αξίζει να το ζεις" στο STAR.

Στο εκπληκτικό αυτό trailer βλέπουμε κάποια pixels να βγαίνουν από μία παρατημένη τηλεόραση και να κόβουν βόλτες πάνω από την Αθήνα.

Ιδού και το video:


Καλό, ε;

Μωρέ κάπου το 'χω ξαναδεί... Να δεις πού...

Α ναι! Στο YouTube!



Το Pixels του Patrick Jean είναι ένα εκπληκτικό ταινιάκι πολύ μικρού μήκους που ΚΛΕΒΕΙ την ιδέα της Τατιάνας, άσχετα που το Pixels έχει βγει απ' την προηγούμενη σεζόν. Αυτοί οι ξένοι έχουν το χούι να μας αντιγράφουν... Α να χαθούν.

Πάμε βήμα-βήμα.

1. Ένας νέος αφήνει κάτω την παλιά τηλεόραση.

Δεν έχει πολλές διαφορές εδώ, απλά το ένα πλάνο είναι σαν να το τράβηξε η γιαγιά μου με μία Sony Handycam του 2000 και το άλλο είναι ένα πολύ ωραίο πλάνο με βάθος πεδίου.

2. Η οθόνη της τηλεόρασης σπάει και βγαίνει από μέσα ένα σμήνος από pixels.

Τα σχόλια είναι περιττά. Πάντως όταν η οθόνη της τηλεόρασης σπάει κατ' αυτόν τον τρόπο δεν είναι δυνατόν όλο το γυαλί να φεύγει προς τα αριστερά.

3. Τα pixels βγαίνουν για περίπατο.

Ευτυχώς εδώ αυτοί που έφτιαξαν το trailer έβαλαν και μια αντανάκλαση στον Πύργο των Αθηνών. Πάλι καλά. Διαφορά: Το πλάνο της Τάτι τραβήχτηκε απ' τον Υμηττό, το πλάνο του Patrick Jean είναι όλο 3D.

4. Τέλος χρόνου!
Επειδή μιλάμε για ένα τηλεοπτικό trailer, όπως καταλαβαίνετε η διάρκειά του είναι περιορισμένη. Οπότε δεν προφταίνουν να αντιγράψουν ούτε τους Space Invaders που κάνουν pixels τα αυτοκίνητα, ούτε τον Pacman που τρώει τους σταθμούς του Μετρό, ούτε το Pong που καταστρέφει τη γέφυρα, ούτε το Tetris που γεμίζει τους ουρανοξύστες με τουβλάκια, ούτε την pixelοποίηση της πόλης και ύστερα όλου του κόσμου. Πάλι καλά γιατί ποιος ξέρει πώς θα το απέδιδαν.

Το συμπέρασμα, για έναν καλοπροαίρετο άνθρωπο σαν και μένα, είναι πως η Τατιάνα ήθελε το trailer της να είναι φιλειρηνικό και φιλήσυχο. Όχι σαν του Patrick Jean, που δείχνει την καταστροφή του κόσμου μέσα σε 2 λεπτά.

Peace, Τάτι.

faeenamalaka VS faemiamalaka

Στην ελληνική μπλογκόσφαιρα έχουμε πόλεμο για το αν πρέπει να φάει ο μαλάκας κωλοδάχτυλο ή μούτζα. Φοβερό;

Το faeenamalaka.blogspot.com (Φάε Ένα Μαλάκα) δεν περιγράφεται με λόγια, πρέπει απλά να διαβάσει κάποιος τις αναρτήσεις του για να καταλάβει.

Α να μπράβο. Και όόόόταν καταλάβει το faeenamalaka, καταλαβαίνει αυτομάτως με το που αρχίσει να διαβάζει το faeMIAmalaka.blogspot.com πως η δεύτερη, θηλυκή version είναι απλά μία κακή αντιγραφή!

Όχι επειδή είμαστε μισογύνηδες. Απλά εδώ είμαστε Κλεπτολόγιον και πρέπει να τα αναφέρουμε αυτά.

P.S. Ντάξει δεν ξέρω κατά πόσο αυτό είναι αντιγραφή "καλλιτεχνικής ιδέας"... Αλλά κατά κάποιο τρόπο είναι.

Το Καφέ της Χαράς aka Chocolat

Αγαπητός Χάρης Ρώμας για αρχή.

Το "Καφέ της Χαράς" προβλήθηκε πρώτη φορά το 2003 από τον ΑΝΤ1 και έκανε μεγάλη επιτυχία, πράγμα που αποδεικνύεται και από το γεγονός πως συνεχίστηκε και δεύτερη σεζόν.

Λοιπόν εδώ ο Ρώμας κατάφερε να πραγματοποιήσει το απραγματοποίητο, να καταφέρει το ακατόρθωτο, να διανοηθεί το αδιανόητο κλπ κλπ. Ο δήμαρχος Πώποτας, εκτός από αντιγραφή του προέδρου του χωριού του "Chocolat", ήταν και αντιγραφή του Κατακουζηνού απ' το "Κωνσταντίνου και Ελένης"! Δηλαδή, εκτός από ήδη υπάρχον έργο άλλου δημιουργού, αναπαρήγαγε και τον ίδιο του τον εαυτό! Καταλαβαίνετε λοιπόν πως το "Καφέ της Χαράς" καταλαμβάνει μία από τις πρώτες, τις αξιότιμες θέσεις στο Κλεπτολόγιον.

Ο δήμαρχος του "Καφέ" ήταν στριμμένος, αντιπαθητικός, απόλυτος, αυταρχικός, παλιομοδίτης, συντηρητικός, με γυαλιά και απωθημένα. Δηλαδή ό,τι ακριβώς ήταν και ο Κατακουζηνός κανά πέντε χρόνια πριν! Απίστευτο;

Στην περίπτωση του Πώποτα, ο ήρωάς μας είναι πιστή αντιγραφή του ήρωα του προϋπάρχοντος έργου (του "Chocolat" δηλαδή): είναι ο ηγέτης της κοινότητας, έχει συντηρητικές αρχές, φυλάει κρυμμένο ένα τεράστιο μυστικό σχετικά με τη σύζυγό του που τον εγκατέλειψε...

Α! Sorry! Ο Πώποτας δεν έχει μουστάκι και φοράει γυαλιά.

Ε, ντάξει τότε, όχι και πιστή αντιγραφή...

Όσον αφορά το γενικό σενάριο (γιατί μέχρι τώρα μιλάμε για έναν μόνο ήρωα), η ιστορία του "Καφέ" έχει πάρει τις βάσεις της από την ιστορία του "Chocolat". Μια κατατρεγμένη πλην δυναμική γυναίκα και το εξώγαμο παιδί της μετακομίζουν σε ένα χωριό που βρίσκεται στα 100 μέτρα δεξιά μετά του διαόλου τη μάνα, που κρατάει πάντα τις οπισθοδρομικές αρχές του. Η δυναμική γυναίκα ανόιγει ένα δυναμικό καφέ (ή στην περίπτωση του "Chocolat", μια δυναμική chocolaterie) που κάνει δυναμική εντύπωση στο χωριό, είτε δυναμικά θετική είτε δυναμικά αρνητική.

Γυναίκα και κόρη πρέπει να αντιμετωπίσουν τον επίσης δυναμικό δήμαρχο, ο οποίος βλέπει το καινούργιο μαγαζί ως τόπο λατρείας του διαβόλου (αν και η μάνα της συγκεκριμένης υπόστασης βρίσκεται 100 μέτρα πιο πίσω, το είπαμε παραπάνω) και κάνει ό,τι μπορεί για να το αποβάλλει από το χωριό, μέχρι να πέσει και ο ίδιος στη γοητεία της ιδιοκτήτριας ή της σοκολάτας ή του φρεντουτσίνου.

Και τώρα που το θυμήθηκα. Η Χαρά έλεγε στον παπά ότι του 'φτιαξε "φρεντουτσίνο" ενώ κάθε φορά του πήγαινε freddo cappuccino.

Λαθάκι μήπως; Μάλλον.

Όπως και να χει... Η ιστορία δεν είναι αδιάφορη και έχει πλάκα, έστω και όταν τη βλέπεις μετά τον κινηματογράφο και στην TV. Προσωπικά, θεωρώ ότι το "Καφέ της Χαράς" δεν' κακό και το βλέπω το μεσημέρι στις επαναλήψεις καθώς ψαχουλεύω το PC ή μαγειρεύω. Μπορεί όμως να συμβαίνει αυτό επειδή ήμουν παιδί τότε και επειδή είδα το "Chocolat" μετά το "Καφέ".

Όσο για το "Chocolat", είναι πολύ όμορφη ταινία με πολύ νοσταλγικό ύφος. Σοκολατένια. Και του 2000 (ξέχασα να το αναφέρω πριν).

http://www.imdb.com/title/tt0241303/
http://www.imdb.com/title/tt0384745/