Κούνα Τα Πόδια Σου Και Αγάπα Με 4

Και εκεί που έλεγα πως δε θα μου ξανάρθει ιδέα... Τσουπ! Να τη πετιέται.

Σε μια στιγμή απίστευτης βαρεμάρας στις 4 τα ξημερώματα, ανοίγω την τηλεόραση στον ANT1 και πετυχαίνω διαφήμιση του "Steps".

Από παλαιοτάτων χρόνων ο κόσμος χορεύει, δηλαδή κουνάει το σώμα του ρυθμικά, συνήθως με τη συνοδεία μουσικής κλπ. Ο χορός πέρασε μέσα από τα χρόνια ως βασικό στοιχείο θρησκευτικών τελετών, ως καλλιτεχνικό μέσο έκφρασης, ως στοιχείο διασκέδασης κλπ.

Τα τελευταία χρόνια, υπάρχει μία τάση να συνδυάζουμε (ως ανθρωπότητα που δημιουργεί, πάντα) τον χορό με τις ιστορίες αγάπης, τις ιστορίες φτώχειας και κοινωνικής ανόδου και άλλα τέτοια γλυκανάλατα.

ΓΙΑΤΙ?

Κι αν δεν με πιστεύετε, ορίστε μερικοί ενδεικτικοί τίτλοι.

• Save The Last Dance
• Save The Last Dance 2
• Shall We Dance?
• Fame
• Dirty Dancing
• Dance With Me
• Saturday Night Fever
• West Side Story
• Step Up
• Step Up 2
• Step Up 3D
• Step Up 5D Mark II, 7D, 50D, 60D... Όχι, ξέφυγα.

Πάντως μόνο οι παραπάνω τίτλοι αρκούν. Δηλαδή μία ταινία κάθε δύο χρόνια να γίνεται, γέμισαν 22 χρόνια.

Όλες σχεδόν οι ταινίες αρχίζουν με πολλά γκομενάκια (άντρες-γυναίκες) που γράφονται σε σχολή χορού, και όσο προχωράνε τα μαθήματα, προχωράνε και τα παθήματα.

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ (ελληνικό κιόλας): Από το Steps του ΑΝΤ1 έχω παρακολουθήσει μόνο το πρώτο επεισόδιο. Εκεί μία καθηγήτρια φαίνεται πως είναι αλκοολική, ένας μαθητής είναι πάμφτωχος και μένει χωρίς λεφτά όταν ξαφνικά και για κανέναν λόγο, κάποιος του τα κλέβει όλα, και το καλύτερο: στο trailer του επόμενου επεισοδίου, ένας άλλος μαθητής μαθαίνει πως είναι πατέρας. Βρε LOL βρε. Πότε θα σταματήσουν να υπάρχουν οι σεναριογράφοι που γράφουν σενάρια με target group τους νέους 10-30 ενώ οι ίδιοι έχουν περάσει χρόνια το εν λόγω ηλικιακό group?

Εντάξει, ίσως οι ταινίες (και δε οι αμερικάνικες, που είναι και οι original του είδους) να μην έχουν τόση υπερβολή, όμως δεν παύει να γίνεται κουραστικό όλο αυτό το ξαναμασημένο πράγμα που βγαίνει κάθε δύο χρόνια.

Τα 'πα και ξαλάφρωσα. Χορεύουμε?